Krølle Bølle på nye eventyr

Etter ei veke med kulde og intens pugging var det duka for avslapping og ein velfortjent eksamensfest. Me kom til Panajachel som ligg ved Lago Atitlan, ein innsjoe beroemt i Guatemala for aa ver estetisk uovervinneleg.

Me byrja dagen med aa gaa i handlegata. Milelang. Litt kjedelig i lengden daa kvar einaste butikk sel dei samme lokale haandarbeida. Litt for fargerikt for norsk og noektern jente. Me kom til endes av gata, og enda ved stranda. Satte oss for aa nyte utsikten over vatnet (ikkje beroemt utan grunn!) Ignorerte effektivt nokre gutar som forsoekte aa faa kontakt med oss. Daa dei likevel kom og praktisk tala sette seg paa fanga vaare utnytta me sjansen til aa snakke spansk. Det viste seg at me slett ikkje prata med mannen i gata der me sat. Der var arvingane til Pepsikonsernet i Guatemala (Pepsi er stoerre enn Cola her, kun slaatt av Gallo oel i poularitet vil eg paastaa) Ein guttegjeng paa weekendtur til eit av pappas slott.

Me var invitert paa fest med gutta, men folete ikkje heilt dette var trygt, saa me sat og hadde vorspiel for oss sjoelv paa hostellet. Det vil seia, i selskap med ein smaalubben tyskar i sin beste alder. Eg moette han paa veg ut av dusjen, og drog umiddelbart kjensel paa han sidan eg hadde moett han foer i Semuc Champey eine dagen med Shaun (to bilete som har brent seg fast fra Semuc. 1) overvektig tysker som poserer i vasskanten paa alle fire og som havfrue og gjer kur pa Shaun 2) Mann med ekstra sokk i speedoen som balanserer paa saapeglatte steinar, vel aa ta ein snarveg over sovande Shaun, mistar balansen, og vaklar over andletet til Shaun som vaknar ganske forfjamsa over utsikten) Seinare dreg óg Goeril kjensel paa herremannen, men det fraa Playa del Carmen daa han sjarmerande nok hadde proevd aa faa kontakt med Mark gjennom toalettbaasen paa hostellet og spurde han ut om han hadde ein god "shait". Me fant det veldig morosamt at han snakka non-stop om Shaun som ein pose godteri som han ville spise opp og forsøkte å få oss til å spleise dei to saman.

Me vandra vidare for aa sjekke pulsen paa utelivet. Hadde ein liten pubstafett for oss sjoelv. Moette att pepsigutta. Vart invitert til det kule bordet toeffe som me er. Det var tungt å avslå nach på palasset etter stengetid. Gøril (som er den snartenkte av oss) fann ut at å dra 20 minutt ut av byen ikkje var det luraste to naive småjenter frå Norge kunne gjera. Betutta luska me med halen mellom beina ut dørane då nokre jenter (frå samme bord) inviterte oss til DEIRA nach. Dette var fem minutt utanfor byen, og bitteså tryggare når ein ser på kva baktankar dei kunne ha for å invitera oss med.
Me tok tuk-tuk (fattigmannstaxi) medan rikingane tok ein skikkelig ein. Dumme som me var skulle me til og hoppa ut av skyssen vår ved porten (som ja, hadde portier sånn som på film), men vart stoppa av jentene. Phu. Det var jo nesten nye fem minutt fram til hovudhuset. Eit par mål eigedom kan ein seia! Så me leika poshe i nokre timar. Gjekk oss vill på eigedommen, stod i vasskanten og snakka tullespansk-norsk-tysk-engelsk med forbipasserande fiskarar (bitteså påverka av cola og rom, rom og cola, rom og rom) og plaske rundt i eit av bassenga der. Etter litt for mykje alkohol luffa me tilbake til byen (iiiingen taxi å oppdrive) Enkelte måtte vere krykke for andre og slik, men det treng me ikkje skrive altfor utfyllande om. Alt i alt kom me oss heim, sjølv om to store skumle hundar som ikkje likte oss lett kunne ha hindra det.

Dagen etter var somme av oss svært påverka av den foregåande dagen og hadde aller helst lyst til å ligge i ei god seng heile dagen og drikke masse masse vatn, men fekk ikkje lov av sitt reisefølge. Dermed gjekk dei og spiste frukost med vår sin venn tyskaren som fortsatte å snakke non-stop om sukkertøyet Shaun, labba litt i gatene, og begav seg til slutt vidare på ferden til San Pedro

Aa faa mail av familien sin som er paa spa hotell naar ein sit med feber i minusgrader i ¨varmare¨ stroek, er ikkje oevst paa lista mi...

Kom til Quetzaltenango etter ein actionfylt tur paa chickenbus, eit fenomen som aldri tillet at bussen er full. Eg delte sete opprinneleg tenkt for to personar med tre andre. Naerkontakt av tredje grad med lokalbefolkinga. Me kom seint i skumringa, det var kaldt og me fann ikkje skulen vaar. Etter langt om lenger og lenger enn langt, floerting med lokal butikkekspeditoerar for aa laane telefon (flinke Goeril) og vandring opp og ned gatene eit par gongar fann me skulen og vart losjert kvar for oss.

Eg vart plassert hos det som maa vera Guatemalas eldste kvinne, norskt nok kalla Hilda. Eg forstod ikkje EITT ord av det ho sa. I tillegg budde det to jenter i 20 aars alderen (som gjer at dei er alt for gamle til aa leika med pog, men dei gjorde det likevel) Ho eine heitte Gris, og hadde mine spanskkunnskpar vore betre skulle eg jammen meg ha mobba ho litt for det. Istaden nytta jentene sjansen, sidan eg ikkje gjer meg saa grundig forstaatt paa lokalspraaket, aa prate om meg rundt middagsbordet. Fnisealder. Mor Hilda kunne slaa seg med i det lystige laget og humra godt naar eg spiste dei luksurioese rettane paa feil maate eller naar eg sa noko morosamt utan aa vite det sjoelv. Dette resulterte i at eg luska lett inn paa rommet etter kvart maaaltid for aa unngaa aa gjenta meg ¨no comprende¨ meir enn noedvendig. Der sat eg og pugga spanske gloser i haap om at alt skulle bli bedre med tid og stunder, og kikka litt paa bilete og krusifiks av katolske helgenar som hang OVERLAT paa rommet. Eg kunne ha kommunisert med Leah, ei amerikansk medisinstudine som budde der i same aerend som meg, men me fekk ris paa rompa og smake spanskroeyret om me snakka noko anna enn spansk i huset (umoglege som me er sneik me oss likevel stundom til sides og kviskra paa engelsk med kvarandre, fysjom)

Til mat fekk eg favoritten min frijoles stort sett til kvart maaltid. Pepra med enten egg eller toerr loff saa hadde du eit herremaaltid. Dessutan forsoekte mor i huset aa gjer meg smaaspist med dokkeporsjonar. Frijoles er for den uvitne daa mosa boenner, rennande deilig. Ser ut som baesj, smakar baesj! Kvart einast maaltid var akkompangert av havresuppe kokt paa vatn. Eg foeler med mine medinsatte.

Dog, tatt i betrakting mi klaging og syting, eg kom godt ut av det trass alt. Goeril budde i eit ekte fengsel. Eit lite iskaldt murkott med gitter framfor vindauga. Ho maatte sova med heile garderoben paa, og hakka likevel tenner. Flaks som ho har vart ho allergisk mot husets bichon frisé (liten gneldre puddel). Ho fekk astma tendensar og gjekk rundt og hoeyrdest ut som om hadde svelgt ei dommar floeyte naar ho pusta. Dette var nok til at ho fekk bytta familie, og kom til eit palass der det bugna av varme, kjaerleik og mat. Heldigvis for meg er Goeril ganske snill, og fortalte mamman sin om kor faelt eg hadde det, og at eg maatte krype til koeys med rumlande mage. Dette resulterte i at eg vart invitert paa lunch eine dagen og vart servert eit herremaaltid utan like, og var mett resten av turen (Damen hadde tydlegvis bedt tjenestejenta si ta ekstra hardt i denne dagen, for Goeril var ogsaa imponert over kvantum og kvalitet)

Skulen var imponerande bra. Me fekk dog ugunstige studietider fraa 14.00-19.00. Dette spiste heile dagen vaar. Me moettest i 09.00 tida for aa lese saman paa skulen, gjekk heim (evt. paa café om eg var heldig) for aa ete klokka 13.00, og tok til med skule 14.00. var einaste dag... Kvar morgon kledde me paa oss saa mykje me kunne fraa ryggsekken og trava ut i minusgrader paa veg til skulen. Rundt 12-13 tida steig temperaturen til 25-30 grader, for saa aa krype under 0 igjen rundt klokka 18.00. Oh happy days! Laeraren min Ingrid var kjempeflink. Var veldig trygg med ho, og me hadde samtalar om politikk og krig og fred og slikt allerede dei foerste dagane. Men ho snakka som om ho prata med ein fem aaring, saa det var jo greit for meg som kun snakkar i presens (I gaar eg gjekk til skulen og leser spansk)

Skulen hadde diverse aktivitetar paa kveldstid, men me deltok kun paa karnevalet som er ein aarleg begivenhet knytt til ein katolsk helligdag. Det gaar stort sett ut paa aa kaste egg med konfetti i i hovudet paa kvarandre. Likevel finst det rakkarar i gatene som kastar ferske (om du er heldig) egg og mjoel. Ein liten spasertur paa markedet om kvelden og eg og Goeril saag ut som avskyelige snoemenn etter eit ufriviljug moete med rampane i byen.
Goeril var sjuk dei foerste dagane. Daa leika eg litt med Leah og vennene hennar (jippi, sosial omgang). Mot slutten av veka syntest eg at det hadde vore goey aa bli sjuk, saa eg paadrog meg litt feber, hoste og hovudverk.

Ei herleg (i allefall laererik) veke gjekk mot slutten. E og Goeril luska oss ut om kvelden og sa me skulle ete dessert. Det var sant nok om du kaller oel dessert. Me sat paa ein bitteliten lokal pub og vart paaspandert shots av ei lokal jente. Etter litt vart me invitert bort til bordet, og fekk brukt all den tileigna kunnskapen fraa veka som hadde passert i praksis. Mammaen og pappaen til Goeril koeyrde oss til bussen tidleg neste morgon (og gav oss godteri til turen )

Me reisa saman med gutta vaare fra Danmark til Antigua. Eg og Danny diskutera paa ein blanding mellom dansk, svensk, norsk og engelsk heile vegen paa bussen. Kva enn som foelst rett. Toerr i munnen sin til slutt, viktig med litt vaeske naar ein kjem fram!

Antigua er ein knall sjarmerande by. Alle bygningar er i betong, men veldig vakkert utsmykka og mala i ulike fargar. Veldig fine rett og slett. Mange backpackers vert bliande her lenge fordi det er saa bra. Har i tillegg mange spanskskular her, saa ein del reisande startar turen sin i desse trakter. Sentrum strekker seg kjempe langt, og alle gatene ser kliss like ut. Dette resulterte i at Shaun og Mark gjekk seg vill i timesvis foerste kvelden (i tillegg til det faktum at dei ikkje var oppegaaande nok til aa notere seg gatenamn for hostellet vaart) Medan gutta gjekk og grein sine modig taarer gatelangs sat eg og goeril og kosa oss over evne over kveldsen me hadde laga oss; grovbroed med kvitost. Er vel foerste gong me har sett grovbroed paa ei stund! Saa daa er det ikkje rart dei klarar aa ete fem-seks skjever kvar.

Rolege dagar elles. Berre gaatt gatelangs og nytt utsikten over vulkanen som ligg i omraadet. Er aktiv og det stroemmer lava ned langs fjellet. Er veldig populaer aa besoeke den og klatre til topps. Dette skal me gjere naar me kjem attende

Var ute og sjekka pulsen paa utelivet. Var saa som saa. Alt stenger klokka ett, mogleg aa gaa paa svindyrt afterparty. Andre moglegheitar er aa drikke akkurat litt for mykje og brekke foten sin som Danny klarde. Saa danskegutta blir verande i Antigua lenger enn dei hadde planlagt. Ryktet gjekk i ettertid at det tok Danny fem dagar aa finne ut korleis ein bytta bukse?? (og naturleg nok daa plagg som befinn seg under buksa...) Det er hardt aa inroemme at ein er skandinav iblant.

Eg og Goeril forlot saa vaar haer med menn i Antigua for aa reise til Xela to learn the lingo. Fann ut det ikkje er tilstrekkeleg aa sei: oel! do? mat! toerst. Skal forresten proeve aa kommunisere saa kortfatta i Noreg. Hmmm. Itse naice!

Du har kanskje sutte med klump i halsen fordi sjaafoeren kjoerer gris i ulendt terreng? Kanskje vegane er smale og uoversiktlege? Kanskje vegen er saa bratt at den gaar i ein 70 graders vinkel, og det slett ikkje er asfalt, men singel og sand ein manoevrer seg fram paa? Det er vel moglegheitar for at vegen akkurat er brei nok for ein liten ekspresstaxi, og slett ikkje meir? (det finst trass alt eit par boemlingar som les) Kanskje er du saa hoegt oppi fjella at det er fleire hundre meter rett ned om du koeyrer utfor? Mogleg det ikkje er rekkverk?? Det er vel ikkje sjans for at turen varer tre timar pluss minus? Og karen bak rattet hoeyrer til den utaalmodige rasen, og koeyrer forbi kvar einaste koeyrety paa vegen, enn saa smalt og bratt og uoversikteleg? Til slutt sit du kanskje og korsar deg og ramsar opp regler fraa barnetrua? Hmmm.

Men russisk rullett paa vegen til trass, det er verdt det naar du kjem fram til paradis!! Me trudde me reiste til ein liten landsby omringa av fantastisk natur. La oss inn paa eit lite koseleg hostell éin km fra Semuc. Der var det fellesmiddag og hiv og hoi i troppene.
Vakna dagen etter klar for aa utforske staden (kjaerleikens dag og alt) Mark og Goeril har brukt dagane i forkant paa aa bedyre at dei ikkje trur paa 14 februar, men sanneleg hadde dei ikkje snike seg ut lydlaust i morgontimane for aa faa fred og ro fra braakeboettene. Eg og Shaun fann dermed ut me skulle utforske landsbyen paa eiga hand. ...den eksisterte ikkje. Semuc er kun ein nasjonalpark. Me tenkte at me ikkje kunne gaa inn utan dei to andre, for det ville vera urett. Men sanneleg hadde dei ikkje, i foelge gjesteboka, sjekka inn i parken allereie.
Me troedde oss opp til utsiktspunktet. Derfra ser me dei naturlege bassenga midt i skogen. Nydeleg! Eg skal jo alltid toeffe meg for dei andre turistane som kavar seg opp og trippar lett forbi dei. Maa betale med kronisk sting og blodsmak i munnen.
Bassenga er over fleire nivaa og kjem fraa ein foss lenger oppe, endar i ei elv lenger nede. Heilt klar blaa. Me fann att reisefoelget vaart, og laag til bloeyt i timsvis foer me drog tilbake til hostellet samstundes med at sola takka for seg.

Paa kvelden spela me poker og pleia kontakten med nabolanda. Moette to danske gutar som er paa reis. (ja, han eine liknar paa Jude Law) Me bestemte oss for aa bli ein ekstra dag i Semuc Champey rett og slett fordi det er saa vakkert og avslappande her. Tok ein reprise paa dagen foer. Laag berre og kosa oss i bassenga. Eg og Goeril leste litt spansk. Gutta speler gitar. Tok kvelden veldig tidleg, daa skyssen vaar ut fra uren luren himmel turen gjekk 4.30 neste morgon.
Gjesp...

Dette er ein by der eg har minimalt og skrive (gratulasjonar ikkje naudsynt) Greit nok det er ein backpackerby, men me saag jo ikkje ein einaste lokal person! Heile landsbyen verka bygd opp eine og aaleine for oss med litt for heftig baggasje paa ryggen. Det er ei lita oey utanfor ein stoerre og skumlare by. Trekker til seg masse backpackers, spesielt for dei som ikkje ynskjer aa bu i Tikal naar dei besoeker templa. Me vart berre ei natt. Kanskje litt paa grunn av standarden paa bustaden me sjekka inn paa (kalla seg hotell, men det er naa ikkje saa mange lovar og restriksjonar for navnebruk her i landet) Det er heilt serioest den skitnaste staden eg nokon sinne har sett. Det er ikkje snakk om at eg plukka opp at sjokoladen som datt ned paa senga for aa ete den!

Dei ledige timane gjekk i aa leite etter pengar. Me fekk til slutt dag nr.2 ut omlag 400 NOK kvar. Noko som ikkje rekk lenge i lengda. Bankane rugar godt paa pengane sine her! Det er visst noko med at dei skulle bytta ut dei gamle rivna pengane sine og trykte nye i Canada. No er berre ein tredel komt fram, men dei trekk likevel tilbake dei gamle. Dette skapar litt pengemangel... I tillegg saa kjoepte Shaun seg gitar, saa no er gutta fra calcutta ikkje tilsnakkelege. Dei sit paa rommet inspirert av karkelakkar og hybelkaniner og jamer og skriv laatar.

Vil fooresten takke for respons via mail. Eg veit det er vanskeleg aa foelge med paa stadar og gjere seg opp meining naar eg ikkje legg ut bilete, men det er av den enkle grunn at eg ikkje har faat lagt bilete over paa data i mangel paa kabel (og saa vil eg jo ha besoek naar eg kjem heim i paasken )